Εργασίες Συμμετεχόντων

Νερό, Νεράκι

Το νερό είναι ένα αγαθό ακριβό

Να το ξοδεύουμε με μέτρο,

Για να έχω αύριο κι εγώ,

Να πιώ λίγο νερό

Να ΄χει ο αγρότης να ποτίζει

Και η γη να ανθίζει

Να ΄χουν τα παιδιά του κόσμου

Νερό να πιούνε να μη διψούνε,

Όμως για να γίνει αυτό

Πρέπει από σήμερα να μεριμνώ

Να προσέχουμε όλοι το νερό

Για να είναι πάντα αρκετό

Να μην αφήνουμε να το μολύνουν

Γιατί τα παιδιά θα το πίνουν

Προσέχετε άνθρωποι από σήμερα

Για να έχουμε ζωή χωρίς σύννεφα.

                                                                             Ευθύμης Σταμάτης

                                                                                    Γιώργος Σταυρόπουλος

                                                                            Αχιλλέας Φούντας

ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

   Στις 22 Απριλίου είχε οριστεί η μέρα για το γάμο της Στέλλας. Όλα έπρεπε να είναι τέλεια! Από το νυφικό ως την εκκλησία! Επιτέλους μετά από τόσο καιρό θα μπορούσε να παντρευτεί τον Διονύση… Τι σημασία είχαν τα τόσα εμπόδια και οι κακοτοπιές αφού κατάφεραν να τα ξεπεράσουν;

   Μόνο για τον Φοίβο ένιωθε κάπως στεναχωρημένη. Τόσο ωραίο και καλό παιδί… Αλλά τι να γίνει; Για να βγει κάποιος νικητής, πρέπει να υπάρχει πάντα και κάποιος χαμένος. Έτσι και στον αγώνα για την καρδιά της Στέλλας… Ο Διονύσης κέρδισε, ενώ ο Φοίβος έχασε.

   Μια μέρα πριν τον γάμο γίνονταν και οι τελευταίες ετοιμασίες. Το νυφικό φτιάχτηκε, η εκκλησία στολίστηκε και το νέο σπίτι ετοιμάστηκε. Τα πάντα ήταν έτοιμα για να δεχθούν το νέο ζευγάρι.

   Είχε πια βραδιάσει και η Στέλλα δεν άντεχε την τόση αγωνία. Ένιωθε την καρδιά στο στήθος της να χτυπά ολοένα και πιο γρήγορα. Κι όμως η ώρα δεν περνούσε. Λες και οι δείχτες έκαναν όσο μπορούσαν πιο αργά! Βγήκε έξω να πάρει λίγο καθαρό αέρα. Τα βήματά της την οδήγησαν ασυναίσθητα στο γνωστό μέρος. Στη Βρύση του πάπα κάτω από το ρολόι. Εκεί που τον είχε πρωτογνωρίσει καθώς εκείνη έπλενε τα ρούχα της και αυτός της ζήτησε του δροσίσει το μαντίλι μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού  … Εκεί που τον κουτσομπόλευε με τα κορίτσια… Εκεί που της είχε κάνει πρόταση… Δίπλα στα γάργαρα νερά της, νύχτα μέρα να της ψιθυρίζει λόγια αγάπης. Οι  καλύτερες στιγμές μαζί του είχαν σημαδευτεί από αυτή την μικρή πέτρινη βρυσούλα.

   Ενώ συνέχιζε το ονειροπόλημά της καθισμένη στην  άκρη της βρύσης κάποιος άρχισε να την πλησιάζει. Δεν τον άκουσε όμως. Μόνο κοιτώντας τα κρυστάλλινα νερά της βρύσης ,είδε ένα πρόσωπο να αντικατοπτρίζεται. Κάτω από το φεγγαρόφωτο κατάφερε να διακρίνει το ωραίο αλλά ταραγμένο πρόσωπο ενός άντρα. Ήταν ο Φοίβος…

-         Με τρόμαξες… Δεν σε άκουσα που ερχόσουν, είπε και του χαμογέλασε.

Όμως ο Φοίβος δεν απάντησε, παρά μόνο έσφιξε τις γροθιές του.

-         Τι σου συμβαίνει; Φαίνεσαι πολύ ταραγμένος…

  Πάλι καμία απάντηση.

-       Φοίβο…

-        Στέλλα! Φώναξε, ή καλύτερα ούρλιαξε. Ξέρεις πόσο σ ΄ αγαπώ! Δεν αντέχω στη σκέψη ότι μπορεί να σε έχει κάποιος άλλος!

-       Μα…

-        Διάλεξε! Την διέκοψε. Ή εγώ ή…

-        Δεν θα κάνεις εσύ κουμάντο σε εμένα! Τον διέκοψε με την σειρά της πριν αποτελειώσει την φράση του. Ποτέ δεν θα είμαι μαζί σου, γιατί απλούστατα αγαπώ τον Διονύση!

Τότε το μυαλό του Φοίβου θόλωσε. Μια φράση που επαναλαμβανόταν και επαναλαμβανόταν, « Ποτέ δεν θα είμαι μαζί σου… αγαπώ τον Διονύση!». Με μια γρήγορη κίνηση την αρπάζει από τον λαιμό και την βυθίζει μέσα στο νερό… Πάλεψε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απέναντι στα στιβαρά χέρια του Φοίβου… Σε λίγο, τα πάντα είχαν τελειώσει…

   Ο Φοίβος σηκώθηκε αργά αργά. Κοίταζε μια τα χέρια του και μια το άψυχο σώμα που κειτόταν δίπλα στη βρύση. Άρχισε να τρέχει στα τυφλά. Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο, εκτός από « Σκότωσα την Στέλλα!».

   Όταν σταμάτησε επιτέλους να τρέχει κοίταξε γύρω του. Βρισκόταν στο κάστρο. Από εκεί μπορούσε να δει όλη την πόλη να απλώνεται μπροστά στα πόδια του. Τότε πήρε την απόφασή του. Έκλεισε τα μάτια και έπεσε ήσυχα, χωρίς να ταράξει την σιγαλιά της νύχτας…

                                                                                                  Ελένη  Δούρου Β₁